Er zijn diverse redenen waarom wij de ontwikkelingen in het Midden-Oosten met extra belangstelling volgen. Ten eerste omdat het, heel algemeen, geweldig is als volkeren opstaan en om vrijheid en democratie roepen, en dat nog voor elkaar krijgen ook. Het herinnert niet alleen aan 1989, toen de communistische regimes in Midden- en Oost-Europa als dominostenen omvielen, net als nu in het Midden-Oosten aan het gebeuren is, maar ook aan 1789, toen in Frankrijk het hele volk in opstand kwam tegen een dictatoriaal bewind.

In 1989 ging het om een strijd tegen één bepaalde ideologie, het communisme; maar in 1789 ging het puur om het volk tegen zijn onderdrukkers. Zo is het nu ook in het Midden-Oosten: het gaat niet om een strijd tegen de islamitische ‘ideologie’, want de onderdrukkers én de opstandelingen hangen voor het allergrootste deel dezelfde religie aan. Net zoals in 1789 verreweg de meeste Fransen dezelfde religie beleden als de koning. Nee, het gaat opnieuw puur om het volk tegen zijn onderdrukkers. Dit past niet in het plaatje van Geert Wilders en andere islam-critici, volgens wie elke moslim principieel tegen vrijheid voor andersdenkenden is. De massa’s in het Midden-Oosten roepen om vrijheid en democratie voor ál hun burgers en zijn tegen de invoering van de sharia (de barbaarse islamitische wetgeving), terwijl toch 80-90% van die opstandelingen moslim is.

Vrijheid

De Franse Revolutie betekende zowel voor de joden als voor de protestanten dat na eeuwen onderdrukking ook voor hen eindelijk het uur van de vrijheid aanbrak. Dit is natuurlijk precies wat we vurig hopen dat voor de christenen zal gebeuren in het Midden-Oosten. De weg naar de vrijheid zal best lastig zijn, zoals ook de Franse Revolutie heel wat barrières heeft moeten nemen voordat het eindelijk, decennia later, tot echte vrijheid en democratie kwam. Ook in het Midden-Oosten zal het moeilijk zijn. We moeten maar afwachten welke nieuwe machthebbers zullen stappen in de leemten die ontstaan door het wegvallen van de huidige dictators.

Er zijn voor de christenen in hoofdzaak slechts twee mogelijkheden: Óf er komen streng-islamitische regimes aan de macht, die het én de joden (inclusief de staat Israël) én de christenen zwaarder zullen maken dan onder bijvoorbeeld Moebarak en Kadafi het geval was. Dit is wat er in 1979 in Iran gebeurde, toen na de val van de Shah de ayatolla Khomeini aan de macht kwam. Óf er komt échte vrijheid en democratie in de Arabische landen, zoals na decennia van onderdrukking ook in Turkije en Indonesië het geval is. Dat zijn weliswaar islamitische landen, maar ze hebben toch een ‘seculiere’ overheid en een redelijk functionerend democratisch bestel. Gemakkelijk hebben de christenen het er niet; maar het is toch een reusachtig verschil met de situatie van de christenen in bijvoorbeeld Iran en Saoedi-Arabië.

Voorzegging

Tijdens de Herstelconferentie te Stadskanaal (aug. 2010) deed de Japanse Amerikaan, die al heel lang een Israëlisch paspoort heeft, Peter Tsukahira, een opmerkelijke ‘profetie’. Hij voorzag dat er een grote opwekking in de islamitische wereld zou uitbreken. Als er in de diverse moslimlanden echte vrijheid komt en moslims ook de vrijheid zullen krijgen om, als ze dat willen, tot het christelijk geloof over te gaan, zullen zij en masse naar de christelijke kerken stromen, voorspelt Tsukahira.

Ik moet in deze tijd dikwijls aan zijn profetische woorden denken. Als er echte vrijheid en democratie zouden mogen komen in de landen rondom Israël – Egypte, Jordanië, Syrië en Libanon – zou dat niet alleen een zekere opluchting betekenen voor de staat Israël, maar het zou ook enorm veel betekenen voor het christendom in die landen. Momenteel neemt het aantal christenen in de Arabische landen, ook in de Palestijnse gebieden, helaas snel af. Maar als de moslims in die landen werkelijk vrij zouden worden, ook op godsdienstig gebied, dan zou dit wel eens kunnen leiden tot een van de grootste opwekkingen die het Midden-Oosten ooit te zien heeft gegeven.